Radikal 2'de yayınlanan makaleler.
23 Eylül 2009 tarihli Taraf'da yayınlanmıştır.
12 Eylül'ü hatırlarken...Radikal İki'de 15/01/2006 tarihinde yayınlanmıştır.
Papağanın "Biz bir aileyiz," dediğini varsayıyorlar. Komşu evin bahçıvan ve kahyası. Sahipleri gelecek diye günlerdir evi süslemekteler. Ama gelin görün ki bir telefon zırrrrr, çalan telefon taklidini pek güzel yapmakta papağan.
"Adım Olga. Ama kocam her sabah yeni bir isimle vaftiz ediyor beni: Arnavutluk'tan göç ettiğimiz İstanbul'un iki yakasını bir araya getiren bir köprü yapmayı becermiş gibi bir edayla; 'Bundan sonra Emine ol.'
Sınırın iki yanında da, sınırların kalmasını isteyenler ve istemeyenler var.
''Bak Şebnem, ne güzel değil mi?" dedi Selahattin bey. Gösterdiği gerçekten büyülü bir görüntüydü. Büyükada Dilburnu'ndaki iskelelerden birisinin üzerindeydik ve uzakta ağaçların arasında yol alan faytonlar, atlar...
Kadıköy'den Beşiktaş'a geçiyorduk. Zira, Avrupa yakasına aittiz. Kaptanın neşesi vapura binen maç kalabalığına “Siyah-Beyaz,” tezahüratı yaptırmasından belliydi. Ardından bir anons, “Ayakta kalan yolcular, kaptan köşküne çıkabilirler, yerimiz var”. Çocuğumu kaptığım gibi soluğu kaptan köşkünde aldım.
"Ada günleri güzel bitmiyor!" diyor Galip amcam, çocuksu bir huzursuzlukla. Yanlış biliniyor, kendisi benim değil babamın amcası. Hayatı rahmetli dede ve babaannem ile geçtiğinden bana onlar kadar yakın. Bana onun kadar yakın birisi daha var ve "Yaz hiç de güzel bitmiyor!"
Kont bir köpek. Biftek gibi incecik dili var. Geçen yaz üç kız çocuğunu duvar köşesinde sıkıştırdı. Kızlar titredi ve ağladı. Hatta en küçükleri korkudan altına işedi.
''Anne acıktım" dedi kızım. Takıntısı olan bir ikindi menüsü var: Haşlanmış patates, yoğurt. Hazırladım. Beraberce oturduk. O iştahla önündekileri yerken, ben kızımı seyrettim. Acaba onun belleğinde bugünler nasıl yer bulacak?